Samus en E.M.M.I. uit Metroid Dread
Samus en E.M.M.I. uit Metroid Dread

Met Metroid Dread keert de koningin van de metroidvania's terug

Metroid bestaat inmiddels 35 jaar! De hoogste tijd dus dat Nintendo deze veelgeprezen reeks in het zonnetje zet met de aankomende release van de Switch-game Metroid Dread. Maar wat houdt Metroid precies in, wat kun je van het aankomende Dread verwachten en, nu we het er toch over hebben: wat ís een metroidvania eigenlijk?

Video URL:
Currently supported:

De ‘onofficiële geboorte’ van de metroidvania vond al in 1986 plaats (1988 in Europa) met de release van de allereerste Metroid. Fans van platformgames als Super Mario Bros. snakten naar een game waarin hun inmiddels met finesse geslepen skills op de proef zouden worden gesteld. Metroid voldeed daar ruimschoots aan dankzij vele uitdagingen en non-lineaire omgevingen, mede mogelijk gemaakt door de kracht van de Nintendo Entertainment System en de alsmaar toenemende ervaring van de ontwikkelaars werkzaam bij Nintendo.

De definitie van een metroidvania

Bagatelliseer die non-lineaire spelwereld vooral niet, want het is dé kern van dit subgenre. Tot dan toe boden games over het algemeen juist een erg lineaire ervaring. In de Mario-games uit die tijd bijvoorbeeld liep je van links naar rechts door levels heen, zonder terug te hoeven keren naar eerder bezochte plekken of zelf je weg te vinden in een doolhofachtige spelwereld. Metroid bood wél een open spelwereld waarin je vrij was om naar hartenlust te verkennen.

Tijdens je avontuur kom je allerlei deuren en gebieden tegen waar je met geen mogelijkheid toegang tot krijgt. Opeens ontvang je een nieuw wapen of een move en bedenk je je dat dát wel eens de spreekwoordelijke (of soms letterlijke) sleutel kan zijn tot die eerder afgeblokte gang. Tijd om je map erbij te pakken en jezelf een weg terug te banen naar die eerder gesloten deur, want er zou wel eens een waardevolle upgrade of zelfs een compleet nieuw gebied achter kunnen verschuilen!

Samus Aran

Metroid en Castlevania

De Metroid-reeks draait om premiejager Samus Aran. In haar glimmende, beschermende uitrusting reist ze planeten af om jacht te maken op slechte ruimtepiraten en de titulaire ‘Metroid’; kwalachtige wezens die zich op het hoofd van hun slachtoffer koppelen om hun levensenergie op te zuigen. Gedurende Metroid en in de vele vervolgen bezoekt Samus diverse planeten en loopt ze allerlei groteske vijanden tegen het lijf. De klassieke ervaring – en die van het aankomende Metroid Dread – is in twee dimensies, waarbij je vanaf de zijkant de actie bekijkt. Op de GameCube en Wii zijn echter ook drie Metroid Prime-games uitgekomen, waarmee de gameplay op fabuleuze wijze naar drie dimensies wordt vertaald.

Of het nou in twee of drie dimensies is: in de kern is Metroid een extreem eenzame ervaring. Samus is vaak moederziel alleen op een planeet of in een ruimtestation. Ze is alleen bewapend met haar armkanon die haar beschermt tegen de vele buitenaardse monsters en een langzaam uitgestippelde kaart, die er voor zorgt dat ze niet verdwaalt in de vele gangenstelsels en ruïnes van lang vervlogen samenlevingen. Die eenzaamheid – je komt maar zelden een pratend personage tegen in een Metroid-game – is even wennen, maar zorgt uiteindelijk voor een tegelijk sfeervol en unheimisch gevoel dat het metroidvaniagenre zo uniek maakt.

Metroid op de NES

Een gamereeks met een minstens zo volwassen uitstraling en even hoge moeilijkheidsgraad, is Konami’s Castlevania. Waar de eerste games nog vooral een lineaire ervaring boden met recht-toe-recht-aan levels, merkten de ontwikkelaars op dat gamers steeds vaker met het grootste gemak door de spellen stormden. Konami voegde dan ook steeds meer elementen uit Metroid in de reeks toe om spelers toch te blijven uitdagen. Dat kwam tot een hoogtepunt met de PlayStation-game Castlevania: Symphony of the Night. Daarin werk je niet het ene na het andere level af zoals in voorgaande delen, maar heb je ook één grote, open wereld om te verkennen met gebieden die pas na het vinden dan een sleutel of move bereikbaar zijn. Daardoor staan Metroid en Castlevania samen aan de wieg van het genre.

Afbeelding van Castlevania

De herontdekking van het genre

Daarbij is het belangrijk om te vermelden dat de metroidvania niet als officieel genre wordt gezien. De naam is simpelweg door gamers geopperd om een bepaald type game te definiëren. Dat zijn bovenal actie-platformers – meestal in twee dimensies, maar soms ook drie – met de eerder genoemde grote, open spelwereld en in eerste instantie nog onbereikbare gebieden. Doordat het genre vooral staat voor bepaalde gameplayelementen, zijn er veel andere games die deels ook elementen van games als Metroid en Castlevania bevatten, maar niet echt als metroidvania’s gezien worden.

Denk aan de Zelda-games, waarin je soms pas ver in het spel een item zoals de grijphaak vindt om bij dat kistje op dat hoge platform te komen, of de stenen die de ingang van een grot blokkeren tot je bommen kunt gooien. Of wat te denken van de moderne Resident Evil-remakes, waar je een landhuis en een politiestation verkent en langzaam maar zeker steeds meer kamers weet te openen? Zelfs vrij recentelijk uitgekomen games als Star Wars Jedi: Fallen Order en Control hebben veel te danken aan de ideeën die in de oorspronkelijke grondleggers aanwezig waren.

Het traditionele metroidvaniagenre, oftewel spellen die zonder twijfel binnen deze categorie vallen, is de laatste jaren echter met een echte comeback bezig. Deels komt dat omdat na de hype rondom 3D-games er steeds meer ruimte ontstond voor nieuwe, tweedimensionale games. Zeker onafhankelijke ontwikkelaars maakten hier dankbaar gebruik van. Spellen als Cave Story, Dead Cells, Shadow Complex, Axiom Verge en Hollow Knight hebben in de huidige eeuw compleet nieuwe generaties laten kennismaken met dit speciale genre.

Vooral Hollow Knight deed dat met ongekend succes: het spel houdt haast religieus vast aan de blauwdruk die ooit is gelegd door Metroid, met een open wereld die langzaam maar zeker ingevuld wordt op je kaart en de constante beloningen die je ontvangt wanneer je eerder bezochte gebieden opnieuw bezoekt. Gecombineerd met de hedendaagse technologie levert dat niet alleen gameplay op die veel voldoening geeft, maar ook schitterende omgevingen en adembenemende achtergrondmuziek.

Samus Aran en E.M.M.I. poserend

Metroid Dread

De koningin van de metroidvania keert op 8 oktober dan ook eindelijk terug op de Nintendo Switch. Metroid Dread is het officiële vijfde deel in de 2D Metroid-reeks – de Metroid Prime-games vallen daar dus buiten – en moet die oude, vertrouwde gameplay met alle moderne toeters en bellen van tegenwoordig combineren. Maak je vooral niet druk als je de voorgaande Metroid-games nooit gespeeld hebt: het spel toont je aan het begin wat er voorheen allemaal gebeurd is en bouwt de moeilijkheidsgraad en de hoeveelheid ingewikkelde, doolhofachtige omgevingen langzaam maar zeker op – zoals het een topper in dit genre betaamt dus.

Samus reist in Metroid Dread af naar de planeet ZDR, waar ze op een onbekende vijand stuit in de vorm van de EMMI. Deze robot voegt een compleet nieuw en zenuwslopend element toe aan het genre. De EMMI blijft je, zodra hij je ziet, namelijk onvermoeid achtervolgen. Als hij je grijpt, is het game over… Logischerwijs levert dat ontelbare nagelbijtende situaties op. Gelukkig kan Samus stilletjes voorbij de EMMI sluipen – zolang ze uit zijn gehoor en gezichtsveld blijft, is er niets aan de hand. Maar zie dat maar eens voor elkaar te krijgen in het heetst van de strijd! Als laatste redmiddel heeft Samus nog de Phantom Cloak, waarmee ze haarzelf kan camoufleren, maar zich wel een stuk langzamer voortbeweegt. Een moeilijke keuze wanneer je de EMMI vlak boven je ziet lopen…

Samus Aran die de cloaking gebruikt

Verder gaat Metroid Dread de intense, actievolle platformgameplay bieden die bij de fans van de reeks en het genre an sich zo geliefd is. De uitgekomen beelden tonen in ieder geval een eenzaam en klinisch ogend ruimtestation waar je jezelf helemaal in kunt verliezen, en de eerste tekenen van ontzagwekkende natuurlijke gebieden zijn ook al voorbij gekomen. Metroid Dread lijkt dan ook alles in zich te hebben om zowel aan de torenhoge verwachtingen van doorgewinterde metroidvaniaspelers te voldoen, als nieuwkomers van het genre in één klap verslingerd te maken aan dit type spel. Pak die kaart er alvast maar bij…

Profielfoto van Michel Musters
Game Mania Redactie

Michel schrijft al jaren over games en speelt op zo'n beetje elk gameplatform, maar geen spel kan wat hem betreft tippen aan Hollow Knight.

 
 

Gepubliceerd op: 02/09/2021
Laatste update:

 

Profielfoto van Michel Musters
Game Mania Redactie

Michel schrijft al jaren over games en speelt op zo'n beetje elk gameplatform, maar geen spel kan wat hem betreft tippen aan Hollow Knight.